چطور Claude Code با یه جمله میدون آرژانتین رو ساخت؟

یه جمله نوشتم. و صد دقیقه بعد، یه تیکه از تهران جلوی چشمم ساخته شده بود.

میدون آرژانتین، با ۱۰۴۱ ساختمون، حدود ۴۸۰۰ درخت و حدود ۳۶۰ ماشین که دور میدون می‌چرخن. این همون جمله است.

کلمه به کلمه. محدوده‌ی صد متری اطراف میدون آرژانتین تهران رو بساز.

کامل، با تکسچرهای باکیفیت. از Three.js استفاده کن.

بی‌نقصش کن. نه نقشه دادم، نه عکس، نه توضیح اضافه.

تو این ویدیو می‌خوام بگم چرا باید از هوش مصنوعی همین‌قدر ساده، ولی همین‌قدر بزرگ بخوای. سه تا دلیل دارم، و هر سه تاش رو از همین یه جمله یاد گرفتم.

دلیل اول: خواسته‌ی ساده، دست کلود رو باز می‌ذاره. من نگفتم از کجا داده بیاره، با چی بسازه، یا از کجا شروع کنه.

فقط مقصد رو گفتم. اولین کارش این بود که مختصات میدون رو پیدا کنه و از اوپن‌استریت‌مپ، یعنی نقشه‌ی آزاد دنیا، اطلاعات اطراف میدون رو بگیره.

و همون اول به دیوار خورد. تو شعاع ۱۶۰ متری میدون، فقط ۲۷ تا ساختمون ثبت شده بود.

۲۷ تا برای محله‌ای به این شلوغی؟ اگه من دقیق بهش گفته بودم چیکار کنه، احتمالاً همون‌جا گیر می‌کردیم.

ولی خودش رفت سراغ نقشه‌ی ساختمون‌های مایکروسافت و ۵۹۱ تا ساختمون دیگه پیدا کرد. فقط یه مشکل داشتن: ارتفاع نداشتن.

پس عکس‌های ماهواره‌ای رو تیکه تیکه کنار هم چسبوند و از روی سایه‌ها و ظاهر ساختمون‌ها، ارتفاعشون رو تخمین زد. حتی برای تنه‌ی درخت‌ها، بافت پوست چنار رو انتخاب کرد.

چون خیابون‌های تهران پر از چناره. هیچ‌کدوم از این‌ها رو من نخواسته بودم.

همه‌ش از دل یه کلمه دراومد: کامل.

دلیل دوم: وقتی می‌گی بی‌نقص، معیار رو تو تعیین می‌کنی. اولین باری که صحنه رو تو مرورگر باز کرد، همه‌چی سفید بود.

یه صفحه‌ی سفیدِ سفید. خیلیا همین‌جا ول می‌کنن.

ولی کلود دونه‌دونه احتمال‌ها رو امتحان کرد: نور، مه، آسمون. آخرش یه پرتو مجازی فرستاد تا ببینه دوربین دقیقاً به چی می‌خوره.

معلوم شد زمین اصلاً سر جاش نبوده. بعد، صحنه فقط ده فریم در ثانیه اجرا می‌شد؛ یعنی تقریباً مثل اسلایدشو.

خودش اندازه گرفت، مقصرها رو یکی‌یکی پیدا کرد و رسوندش به ۳۵ فریم. دید فروشگاه شهروند شبیه یه آپارتمان نه طبقه شده، و درستش کرد.

دید سقف‌ها زیادی قهوه‌ای‌ان. با عکس ماهواره‌ای مقایسه کرد و روشن‌ترشون کرد.

تو این مدت ۵۳ بار تصویر گرفت و نگاه کرد؛ از عکس ماهواره‌ای تا اسکرین‌شات از کار خودش. مثل نقاشی که هی چند قدم عقب می‌ره و دوباره به بومش نگاه می‌کنه.

بی‌نقص یعنی کار وقتی تموم نمی‌شه که کد اجرا بشه؛ وقتی تموم می‌شه که درست به نظر برسه.

و نتیجه؟ تابلوهای فارسی مغازه‌ها، بانک‌ها و کافه‌هایی که واقعاً اونجان، سر جای واقعی خودشون.

مسجد علوی با گنبد فیروزه‌ای، فواره‌ی وسط میدون، پل عابر پیاده، و ترمینال بیهقی با اتوبوس‌هاش. ماشین‌ها خلاف جهت عقربه‌های ساعت دور میدون می‌چرخن و پشت هم ترمز می‌کنن.

آدم‌ها تو پیاده‌رو راه می‌رن. خورشیدش با موقعیت واقعی خورشید تهران تو ۲۶ مهر تنظیم شده، و برگ درخت‌ها کمی زرد شده، چون آخر مهره.

دلیل سوم، که به نظرم مهم‌ترینشه: مرز توانایی کلود رو فقط وقتی می‌فهمی که تا ته هلش بدی. بیشتر ما از هوش مصنوعی کارهای کوچیک می‌خوایم: یه ایمیل، یه خلاصه، یه تیکه کد.

بعد فکر می‌کنیم توانش همینه. ولی خواسته کوچیک، جواب کوچیک می‌گیره، و هیچ‌وقت نمی‌فهمی سقف کجاست.

این پروژه هم بی‌نقص نیست، و خود کلود صادقانه نوشتتش: بیشتر ارتفاع‌ها تخمینیه و بعضی بلوک‌ها با الگوی معمول ساختمون‌های تهران پر شدن. ولی مرز خیلی دورتر از جایی بود که فکرش رو می‌کردم.

صد دقیقه کار، ۲۷۳ تا اقدام، و بیش از ۵۴۰۰ خط کد. اگه هر خطش رو فقط یه ثانیه بخونی، یه ساعت و نیم طول می‌کشه.

و سهم من؟ فقط دو جمله.

همون درخواست اول، و آخرش: رو سیستم خودم اجراش کن. این مرز هم ثابت نیست؛ با هر نسخه‌ی جدید جابه‌جا می‌شه.

اگه هیچ‌وقت چیز بزرگ نخوای، اصلاً نمی‌فهمی که جابه‌جا شده. حالا شب.

دور میدون یه حلقه‌ی کامل از چراغ‌های خیابون روشنه و فواره از زیر نور گرفته. پشت شهر، سایه‌ی البرز و دماوند زیر ستاره‌ها پیداست.

همه‌ش از یه جمله شروع شد.

پس این هفته یه کاری رو انتخاب کن که فکر می‌کنی برای هوش مصنوعی زیادی بزرگه. تو یه جمله بنویسش، ساده ولی بزرگ.

و آخرش اضافه کن: بی‌نقصش کن. شاید تو صد دقیقه چیزی رو ببینی که فکر می‌کردی ماه‌ها طول می‌کشه.

بعد تو کامنت‌ها برام بنویس چی ازش خواستی. رویاپرداز باش، با ذهنی نامحدود.